سایه ای در شب

                        واسه چشمای قشنگت یه بغل آرزو دارم

قاصدک خبر آورده که تو باز میای دوباره

                        دیگه حتی خواب ندارم سحر گلم بیداره

هر چند وقت یکبار هم نامه را ازکیسه درآورده و به

 آن چشم می دوختند. سالها گذشت...پدر برای دیدن

 همسر و فرزندانش به خانه برگشت ولی به جز یکی

 از پسرانش کسی را در خانه نیافت.

سحرم دولت بیدار به بالین آمد

گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

 که گل از برگ و

                       برگ از باد و

                                           باد از ابر می‌ترسد

 درین شب‌ها

 که هر آیینه با تصویر بیگانه‌ست

 و  پنهان می‌کند هر چشمه‌ای سر و سرودش را

 چنین بیدار و دریاوار

 تویی تنها که می‌خوانی.

 تویی تنها که می‌خوانی

 رثای قتل عام و خون پامال تبار آن شهیدان را

 تویی تنها که می‌فهمی

 زبان و رمز آواز چگور ناامیدان را.

 بر آن شاخ بلند ای نغمه‌ساز باغ بی‌برگی

 بمان تا بشنوند از شور آوازت

 درختانی که اینک در جوانه‌های خرد باغ در خواب اند

 بمان تا دشت‌های روشن آیینه‌ها،

                                       گل‌های جوباران

 تمام نفرت و نفرین این ایام غارت را

 ز آواز تو دریابند.

 تو غمگین‌تر سرود حسرت و چاووش این ایام،

 تو بارانی‌ترین ابری که می‌گرید

 به باغ مزدک و زرتشت،

 تو عصیانی‌ترین خشمی که می‌جوشد

 ز جام و ساغر خیام.

 درین شب‌ها

 که گل از برگ و

                      برگ از باد و

                                        باد از ابر و

                                                           ابر از خویش می‌ترسد

 و پنهان می‌کند هر چشمه‌ای سر و سرودش را

 درین آفاق ظلمانی

 چنین بیدار و دریاوار

 تویی تنها که می‌خوانی

معلم بد

آهای معلم بد ، چقدر جریمه باید..

آهای معلم بد ، چقدر جریمه باید

                         من و تو ما نشویم

                                                         خانه اش ویران باد

من اگر بر خیزیم        تو اگر برخیزی 

                                                      همه بر می خیزند

من اگر بنشینم       تو اگر بنشینی

                                                  چه کسی برخیزد

چه کسی

                   پنجه در پنجه هر دشمن دون آویزد .(حمید مصدق)

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

که او یکریز و پی در پی

 
دم گرم چموش اش را بفشارد

بی هیچ فریادی

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

و بشکاند سکوت مرگبارم را

در دامن اسارت می زاید

                               در زنجیر رشد می کند

                                                             از ستم تغذیه می کند

با غصب بیدار می شود...

                         های این سرنوشت آزادی است

اشتباه فرشتگان .

درويشي به اشتباه فرشتگان به جهنم فرستاده ميشود .

مجازات زنایش با تو برابر… می تواند تنها یک همسر داشته باشد و تو

به داشتن چهار همسر هستی… برای ازدواجش ــ در هر سنی ـ

ولی لازم است و تو هر زمانی بخواهی به لطف قانونگذار می توانی

ازدواج کنی…در محبسی به نام بکارت زندانی است و تو…او کتک می

خورد و تو محاکمه نمی شوی… او می زاید و تو برای فرزندش نام

انتخاب می کنی… او درد می کشد و تو نگرانی که کودک دختر نباشد…

 او بی خوابی می کشد و تو خواب حوریان بهشتی را می بینی… او

مادر می شود و همه جا می پرسند نام پدر…. و هر روز او متولد

میشود؛ عاشق می شود؛ مادر می شود؛ پیر می شود و میمیرد… و

هاست که او عشق می کارد و کینه درو می کند چرا که در چین و

شیارهای صورت مردش به جای گذشت زمان جوانی بر باد رفته اش را

بیند و در قدم های لرزان مردش؛ گام های شتابزده جوانی برای رفتن و

درد های منقطع. قلب مرد سینه ای را به یاد می آورد که تهی از دل

و پیری مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده می کند…و اینها همه کینه

 است که کاشته می شود در قلب مالامال از درد

حالا بر خواسته ام!

 و بس….

 خودمو درونش خالی کنم اگه پیشنهادی دارید نظر بدید.......

1. کنارم بخواب و
   به دورم بتاب و
   از این لب بنوش
   چو تشنه که آبو
   
   گل آتشی تو
   حرارت منم من
   که دیوانه ی بی قرارت منم من
   
   خدا دوست دارد لبی که ببوسد
   نه آن لب که از ترس دوزخ بپوسد
   خدا دوست دارد من و تو بخندیم
   نه در جاهلیت بپوسیم بگندیم
   
   بخواب آرام پیش من
   لبت را بر لبم بگذار
   مرا لمسم و کن و دل را
   به این عاشق ترین بسپار
   
   
   بخواب آرام پیش من
   منی که بی تو میمیرم
   لبت را بر لبم بگذار
   که جان تازه بگیرم

سیمین بری گل پیکری آری
از ماه و گل زیباتری آری
همچون پری افسون گری آری
دیوانه ی رویت منم چه خواهی دگر از من
سرگشته ی کویت منم نداری خبر از من

هر شب که مه در آسمان
گردد عیان دامن کشان
گویم به او راز نهان
که با من چه ها کردی
به جانم جفا کردی

هم جان و هم جانانه ای امّا
در دلبری افسانه ای امّا
امّا ز من بیگانه ای امّا
آزرده ام خواهی چرا ؟ تو ای نوگل زیبا
افسرده ام خواهی چرا ؟ تو ای آفت دل ها

عاشق کشی ، شوخی ، فسون کاری
شیرین لبی ، امّا دل آزاری
با ما سر جور و جفا داری
می سوزم از هجران تو ، نترسی ز آه من
دست من و دامان تو ، چه باشد گناه من

دارم ز تو نامهربان
شوقی به دل شوری به جان
می سوزم از سوز نهان
ز جانم چه می خواهی
نگاهی به من گاهی

یارب برس امشب به فریادم
بستان از آن نامهربان دادم
بیداد او برکنده بنیادم
گو ماه من ، از آسمان
دمی چهره بنماید
تا شاهد امید من
ز رخ پرده بگشاید

تقدیم سیمین عزیز

پس از این جز سکوت سخنی نخواهم گفت.

و شما :

ای چشمهایی که تنها صفحات سیاه را می خوانید !

پس از این جز سطور سپید نخواهم نوشت.

و شما :

ای کسانی که هرگاه حضور دارم بیشترم تا آنگاه که غایبم...

پس از این مرا کمتر خواهید دید !!

« دکتر علی شریعتی »

(هنر ، ص ۳۷۵ )

و آن گاه خود را کلمه ای می یابی که معنایت منم

و مرا صدفی که مرواریدم تویی

و خود را اندامی که روحت منم

و مرا سینه ای که دلم تویی

و خود را معبدی که راهبش منم

و مرا قلبی که عشقش تویی

و خود را شبی که مهتابش منم

و مرا قندی که شیرینی اش تویی

و خود را طفلی که پدرش منم

و مرا شمعی که پروانه اش تویی

و خود را انتظاری که موعدش منم

و مرا التهابی که آغوشش تویی

و خود را هراسی که پناهش منم

و مرا تنهایی که انیسش تویی

و ناگهان

سرت را تکان می دهی و می گویی:

نه، هيچ كدام.

هيچ كدام اينها نيست، چيز ديگري است.

يك حادثه ديگري و خلقت ديگري

و داستان ديگري است

و خدا آن را تازه آفريده است.

                                                                                                                                              وقتی که دیگر نبود ،

                من به بودنش نیازمند شدم.

وقتی که دیگر رفت ،

                من در انتظار آمدنش نشستم.

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد ،

                من او را دوست داشتم.

وقتی که او تمام کرد ،

                 من شروع کردم .

وقتی او تمام شد ،

                 من آغاز شدم .

و چه سخت است تنها متولد شدن ،

مثل تنها زندگی کردن

                        مثل تنها مردن ...

پس از این جز سکوت سخنی نخواهم گفت.

و شما :

ای چشمهایی که تنها صفحات سیاه را می خوانید !

پس از این جز سطور سپید نخواهم نوشت.

و شما :

ای کسانی که هرگاه حضور دارم بیشترم تا آنگاه که غایبم...

پس از این مرا کمتر خواهید دید !!

« دکتر علی شریعتی »

دل خون شده ، از دیده برون می آید

دل خون شد از این غصّه که از قصّه عشق

می دید که آهنگ جنون می آید

می رفت و دو چشم انتظارم بر راه

کان عمر که رفته ، باز چون می آید؟

با لاله که گفت حال ما را که چنین

دل سوخته و غرقه به خون می آید

کوتاه کن این قصه ی جان سوز ای شمع

کز صحبت تو ، بوی جنون می آید

« دکتر علی شریعتی »

, نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

, ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم صوتکی سازد

 ,گلویم صوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش و او یکریز و پی در پی دم خویش را بر گلویم سخت بفشارد وخواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد,

 بدین سان بشکند در من سکوت مرگبارم را ....(شهید دکتر علی شریعتی)